Lamblia jest bardzo małym pasożytem. Dla zobrazowanie na jeden centymetr długości przypada 1000 sztuk robaków ułożonych jeden koło drugiego. 
Lamblie przytwierdzają się do jelita za pomocą specjalnych przyssawek umiejscowionych na stronie brzusznej. Kształtem przypomina nieco mandolinę, połowę gruszki. Posiada 8 witek, które sprawiają, że jest w stanie się przemieszczać. Lamblia nie ma żadnego narządu odpowiedzialnego za trawienie, sama wybiera sobie to czego potrzebuje ze strawionego już pokarmu ,o czym jego żywiciel nie ma pojęcia. 

      Pasożyty te cechuje jeszcze fakt, że bardzo szybko się rozmnażają. W warunkach, które nie są dla nich korzystne potrafią się ochronić tworząc grubą otoczkę. Otoczka ta pełni funkcje pancerza ochronnego. Dodatkową cechą, która wyróżnia te pierwotniaki jest długa żywotność sięgająca nawet do 3 tygodni. Te cechy sprawiają, że pasożyty te są trudne do wytępienia. 
Jak dochodzi do zakażenia?
    Lamblie przedostają się do organizmu człowieka poprzez cysty, czyli otoczki, które stwarzają na swojej powierzchni w warunkach mało sprzyjających. Ze zjedzonych przypadkowo przez człowieka cyst wydostają się żywe lamblie, które następnie gnieżdżą się w jelitach. Cyst lambli jest mnóstwo w kale, obliczono, że podczas jednorazowego wypróżnienia, może ich być nawet 500 000 000.
Najczęstszymi ofiarami lambli są dzieci w wieku 2-5 lat. Najczęściej do zarażenia dochodzi w lecie i na wiosnę. Lamblioza to "choroba brudnych rąk". Brak higieny spożywanie niemytych owoców i warzyw. 
Najczęściej spotykanymi objawami obecności tego pasożyta w przewodzie pokarmowym są bóle, podobne nieco do bólów wrzodowych. W przypadku dzieci lamblie przyczyniają się do częstych biegunek. Wynika to z faktu, że robaki zaburzają trawienie tłuszczy i węglowodanów. W konsekwencji częstych biegunek obserwujemy niedożywienie, czasem nawet anemię i upośledzenie rozwoju fizycznego. W kale zarażonych można odnaleźć nie strawione pokarmy, jak np. tłuszcze, ziarna skrobi, włókna mięsne. Zdarzają się też przypadki zarówno u dzieci , jak i dorosłych , że zarażenie przebiega bezobjawowo.

Kuracja oczyszczająca z grzybów, pasożytów, gronkowca i innych bakterii chorobotwórczych     >>>

Szczegółowy opis kuracji profilaktycznej i leczniczej  >>>

  Glista ludzka - 
        Ascaris lumbricoides

       to robak pasożytujący w jelicie cienkim człowieka. Dorosłe osobniki mogą osiągać długość 20-40 cm. Wydzieliny i wydaliny (toksyny) glist powodują zatrucie organizmu i mogą wywołać reakcje alergiczne.
Do najczęstszych objawów wynikających z obecności glist są:  bóle brzucha, niestrawność, mdłości, wymioty,  biegunki lub zaparcia,  zaburzenia łaknienia, wysypki, świąd skóry, bóle głowy, rozdrażnienie, obrzęk twarzy i rąk. 

    Istnienie pojedynczych pasożytów w organizmie może nie dawać żadnych objawów typowych dla choroby i w związku z tym przez długi czas pozostawać niezauważone. 
     Duża liczba glist w jelicie może nawet doprowadzić do jego niedrożności, co zwykle wymaga interwencji chirurgicznej. Zdarza się też tak, że robaki wnikają do przewodów żółciowych i trzustkowego, jamy otrzewnej, wyrostka robaczkowego i w ten sposób powodują powstanie stanów zapalnych. 
     W niektórych przypadkach pasożyty mogą być wydalane z organizmu nosiciela wraz z kałem lub z wymiocinami. Samice glisty mogą składać w ciągu doby aż do 200 000 jaj. Jaja te są następnie wydalane do środowiska zewnętrznego. W sprzyjających warunkach otoczenia (odpowiednia temperatura, wilgotność, dostęp powietrza), po 18-20 dniach w jajach rozwijają się larwy. Jaja zawierające larwy nazywane są jajami inwazyjnymi. 

Jak dochodzi do zakażenia?
   Do zakażenia dochodzi wskutek połknięcia jaj inwazyjnych na przykład z zanieczyszczonym pokarmem. Z jaj inwazyjnych, po dotarciu do jelita cienkiego, wykluwają się larwy, które przedostają się przez ściankę jelita i docierają do wnętrza naczyń krwionośnych. 
   Krew płynąca w naczyniach przenosi larwy do różnych miejsc w organizmie np. do płuc, wątroby, serca.  Następnie larwy mogą przebijać ścianki pęcherzyków płucnych i poprzez drzewo oskrzelowe dotrzeć do tchawicy i gardła. Wędrówce larw często towarzyszą gorączka, uporczywy kaszel, wysypka, swędzenie skóry często objawy są podobne jak przy zapaleniu płuc. 
   Larwy wywołują kaszel przez drażnienie nabłonka oskrzelowego. Odkrztuszona wydzielina jest połykana, a w niej znajdują się larwy. W ten sposób pasożyty trafiają znowu do jelita. Tam w ciągu 2-3 miesięcy osiągają dojrzałość płciową i zdolność rozmnażania. Osobniki dorosłe mogą żyć do 2 lat. Od momentu zakażenia do pojawienia się jaj w kale zwykle upływa 60-80 dni. 

Kuracja oczyszczająca z grzybów, pasożytów, gronkowca i innych bakterii chorobotwórczych     >>>

Szczegółowy opis kuracji profilaktycznej i leczniczej  >>>

                                 <<< 1 , 2 , 3 , 4 , 5 , 6 , 7 >>>